Een citaat van mijn moeder en ik kan er nog niet bij dat uitgerekend zij me dat voor de voeten heeft gegooid.
Over het hoe en wat ik in de kinderopvang belandde, die financieel gezien van mijn ouders was vertel ik nog wel een keer. Voor nu is het een vast gegeven. Ik "zat in de kinderopvang", deels groepswerk maar steeds meer kantoorwerk. Een organisatie met 80 kindplekken, financieel gezien compleet van mijn ouders maar ik heb me er met hart en ziel voor ingezet. Dat had ik nooit zien aankomen, ik bewandelde een heel ander pad op het moment dat mijn ouders aan mij vroegen de boel te redden. Mijn zusje was er mee begonnen, financieel zoals gezegd gesteund door mijn ouders, en ze had er een puinhoop van gemaakt. Ook dat zal nog wel een keer aan bod komen maar voor nu is alleen deze achtergrond belangrijk.
Op het moment dat ik erbij was gehaald (inclusief verhuizing van ons gezin van Spier naar Bedum) hadden we een dikke 40 kindplekken maar we (de overige maatschapleden en ik) wilden uitbreiden. We streefden echte professionaliteit en een compleet pakket na, met alle protocollen en andere bijzaken die evenzogoed wel belangrijk zijn. Dat was een kolfje naar mijn hand. Beleidsplannen opstellen met alle gesprekken en uitzoekwerk die daarbij horen. Ik vond het fijn werk. En we groeiden met een BSO uit naar een bijna dubbele omvang. Met tevreden personeel en klanten, echt mooi.
Op dat moment waren mijn kinderen 3 (zoon) en 5 (dochter). Zoon ging naar de peutergroep en dochter naar school en BSO. Meestal was ik zelf 5 dagen in de week op de kinderopvang aanwezig, op kantoor of op een groep. Maar deze specifieke dag niet; er was een congres waar ik naar toe zou. Wij waren een heel kleine speler op de markt maar ik vond het belangrijk om wel aan te haken en te sparren met grote organisaties. Dus ik ging heen, mijn moeder zou mijn kinderen opvangen ná de opvang. Geen probleem. Ik gaf nog duidelijk aan dat ik af en toe wel bereikbaar zou zijn maar tijdens de grote plenaire gedeeltes mijn mobiel uit zou hebben. Logisch, geen probleem. Toch?
Na het middagdeel controleerde ik mijn berichten en zag dat mijn moeder me een paar keer had gebeld. Uiteraard belde ik gelijk terug en kreeg te horen dat ik maar zo snel mogelijk thuis moest komen want mijn dochter had een ongeluk gehad op het schoolplein; gevallen uit het rek en tanden door haar tong. Beetje gek ongeluk maar het ging prima met haar.
Eenmaal bij mijn ouders thuis was er met dochter gelukkig niets meer aan de hand, los van het gat in haar tong. De huisarts had gezegd dat het heel snel zou genezen, verder niets aan doen. Dit bleek correct want de dag erna zat het gat helemaal dicht. Mijn moeder had haar van school opgehaald, was met haar naar de huisarts gegaan en daarna naar huis. Prima, niets aan de hand, dochter was door het vooruitzicht van ijsjes in een uitstekend humeur.
Ik had nog geen 2 stappen binnen gezet en mijn moeder valt tegen me uit, mijn dochter op haar schoot. "Waar was jij? Wat voor een moeder ben jij dat je niet bereikbaar bent voor je kind?".
Verbijsterd stond ik aan de grond genageld. Wat? Wat? Ik wilde alleen maar even heel hard knuffelen met dochter want jemig, een gat in je tong, naar de dokter, heel veel bloed, dat was best heftig geweest.
Dus dat deed ik dan ook. Pas toen dochter aan het spelen was vroeg ik mijn moeder wat ze precies bedoelde. "Exact zoals ik het zeg, je moet als moeder er altijd zijn voor je kind. Jij hebt je dochter vandaag echt in de steek gelaten!" Wat ik er ook tegenin bracht, ze bleef erbij dat ik eigenlijk een lousy moeder was. Achteraf weet ik niet meer hoe ik dat gesprek heb afgesloten en "gewoon" door ben gegaan. Maar wat heeft dit veel pijn gedaan. Nog meer dan alle keren dat juist zij er, met name mentaal, niet voor mij was.
Het heeft er niet voor gezorgd dat ik anders ben gaan opvoeden, gelukkig maar!
Reactie plaatsen
Reacties