Het toiletkraantje.

Tijdens mijn jeugd was ik altijd jaloers op anderen waarbij het thuis de zoete inval was. Iedereen welkom, ongeacht het tijdstip, je kon altijd meeëten en gezelligheid was belangrijker dan een opgeruimd huis.

Hoe anders ging dat bij ons. Sporadisch nam ik uit school een vriendinnetje mee naar huis, uiteraard van tevoren al aangekondigd bij mijn moeder. Ja, we kregen thee en koekjes. Ja, mijn moeder bevroeg ons een kwartiertje over onze dag waarna we mochten spelen. Op mijn kamer welteverstaan want anders werd het beneden te rommelig. Altijd alleen maar op mijn kamer of buiten. Maar buiten was lastiger wist ik na een paar keer want dan had mijn moeder het probleem dat vriendinnetje geen oude kleding had. Naar buiten was namelijk sowieso oude kleding aan. 

Ik zag het probleem zelf niet zo want ik had genoeg  oude kleding en vriendinnetje mocht wel wat van mij gebruiken. Maar voor mijn moeder was het een enorme opgave om die kleding te pakken en, nog vervelender, na het spelen te assisteren bij het omkleden. Want dat was veel werk. We begonnen met het buiten of in de garage compleet afkloppen en uitschudden-ritueel. Schoenen moesten dan buiten uit, kleding in de bijkeuken maar wel óp dé mát! Dat is in je eentje al lastig en met 2 meisjes bijna niet te doen. Logisch dat mijn moeder dit allemaal heel vervelend vond, toch? Want dat ging allemaal van haar tijd af omdat ze ons dat uiteraard niet zonder begeleiding kon laten doen.

De "op mijn kamer spelen"-optie vond ik meestal de beste keuze. Bovendien was het handiger voor mijn moeder om ons direct bij de hand te hebben als ze vriendinnetje op de tijd moest wijzen. Want van meeëten was geen sprake, dus vriendinnetje werd vriendelijk verzocht naar huis te gaan voordat wij aan tafel konden om aardappels, vlees en 1 van de 5 (of 6) groentes te eten die mijn moeder lustte. Vrijwel altijd exact genoeg voor vader, moeder en 2 schoolgaande dochters.

Mijn vader kwam elke dag stipt om 17:15 uur thuis zodat mijn moeder nog even de tijd had om mij te vertellen wat ik allemaal fout had gedaan. Af en toe  was ik bijna opgelucht dat er eigenlijk nooit iemand echt bij mij wilde spelen* tenzij er geen andere opties waren. Eén van de grootste vergrijpen die een spelend vriendinnetje kon doen was het gebruik maken van het wasbakje in het toilet. Want dan moest mijn moeder dat weer helemaal schoon gaan maken, een nieuw handdoekje ophangen, de 3 druppen water van de grond opdweilen, kortom, wat een toestand. Vanzelfsprekend was het míjn taak om vriendinnetje hier op te wijzen. Om uit te leggen dat wij dat kraantje nooit gebruikten want die was blijkbaar voor de sier. En handen wassen na toiletgebruik deden we eigenlijk nooit. Sommige gewoontes leer je heel erg snel af. 

Maar goed, ik vergat dat weleens te melden en dan was het kraantje wel gebruikt. Dat kostte mijn moeder weer veel tijd om schoon te maken naast de 5 minuten die ze nodig had om mij weer opnieuw te instrueren. Ontzettend vervelend voor haar allemaal.

Ik kan me 1 moment nog goed herinneren toen ik, broek ophijsend in het toilet, iets zag bewegen in het wasbakje. Na een betere observatie zag ik dat er een spin intrek had genomen in het afvoerputje, precies onder die gaatjes. Toen ik mijn moeder daarop wees met de opmerking dat bij regelmatig gebruik van het kraantje de spin een andere plek zou hebben gekozen was ze not amused. Ter illustratie, ik was rond 11-12 jaar oud op dat moment en geheel in tegenstelling tot de absurd strikte regeltjes was ons taalgebruik wél vrij losjes. Als geintje mocht ik mijn moeder gerust kuttekop noemen maar in het geval van "De Spin In Het Afvoerputje" was de conclusie dat ik een bijzonder grote mond had. Vermoedelijk mocht ik The A-Team die avond niet uitkijken.

Tot op de dag van vandaag heb ik moeite met die wasbakjes maar handen wassen is mij gelukkig bijna heilig geworden!

* Over mijn lagere schooltijd en de rol van mijn ouders zullen nog veel posts komen. Spoiler: geen positieve verhalen.